บันทึก
วิวทะเลถูกให้ค่ามากไปไหม? สิ่งที่ฉันเลือกจริง ๆ สำหรับการใช้ชีวิต
ตอนนี้ฉันอาศัยอยู่ระหว่างเนินเขา ทุกวันได้มองความเขียวชอุ่มและเพลิดเพลินกับความเงียบ ความอบอุ่น และความเป็นส่วนตัว นี่ไม่ใช่ภาพเส้นขอบฟ้าทะเลที่หลายคนนึกถึงเมื่อพูดถึงการย้ายมาภูเก็ต แต่เป็นวิวที่ฉันชอบใช้ชีวิตอยู่ด้วย

สำหรับชีวิตประจำวัน ฉันเลือกความสงบ ความเขียว และความสบาย พร้อมเตือนตัวเองว่า การเลือกบ้านท่ามกลางเนินเขาไม่ได้แปลว่าต้องลืมทะเล
วิวสำหรับใช้ชีวิต ไม่ใช่แค่ถ่ายรูป
วิวทะเลสวยเสมอ แต่บ้านยังมีเช้าวันทำงาน วันธรรมดา และค่ำคืนที่เหนื่อยล้า ฉันให้ความสำคัญกับแสง ความเป็นส่วนตัว ความเงียบ และการเดินทางไปร้านกาแฟโปรดที่สะดวก สิ่งเหล่านี้ยังอยู่กับเราเมื่อความตื่นเต้นช่วงแรกของการย้ายบ้านจางลง
เนินเขาสีเขียวให้ความรู้สึกอบอุ่นแบบนั้นกับฉัน ไม่จำเป็นต้องให้ทุกเช้าเหมือนปกนิตยสารท่องเที่ยว แค่มองออกไปนอกหน้าต่างแล้วรู้สึกสบายใจ ตอนนี้ฉันพบความรู้สึกนั้นที่นี่
เมื่อทะเลกลายเป็นเรื่องไว้วันหลัง
การอยู่ในที่ที่คนอื่นฝันอยากมาเที่ยวมีมุมแปลกอยู่เหมือนกัน เราอาจเริ่มไม่มีเวลาให้มัน ทะเลอยู่ใกล้ ไว้พรุ่งนี้ก็ได้ แล้วงาน ธุระ และกิจวัตรก็กินเวลาไปอีกสัปดาห์ ฉันเห็นนิสัยนี้ในตัวเอง และไม่ชอบเลย
ทะเลไม่ได้สวยน้อยลง ฉันเพียงเริ่มปฏิบัติต่อมันเหมือนสิ่งที่รอได้เสมอ นี่คือนิสัยที่อยากหยุด ไปโดยไม่ต้องมีแขกมาเยือน ไม่ต้องมีโอกาสพิเศษหรือแผนที่สมบูรณ์แบบ เพื่อเตือนตัวเองว่าฉันกำลังใช้ชีวิตอยู่ที่ไหน
ฉันอยากมีพื้นที่ให้ทั้งสองอย่าง
ฉันยังคงเลือกความเงียบและความเขียวที่ทำให้ทุกวันอยู่สบาย แต่ก็อยากให้ทะเลเป็นส่วนหนึ่งของชีวิต ไม่ใช่แค่ส่วนหนึ่งของที่อยู่ บางครั้งการดูแลตัวเองคือการปิดแล็ปท็อปแล้วออกเดินทางสั้น ๆ ที่เลื่อนมาตลอดเสียที
สถานที่สวยงามควรได้เป็นมากกว่าฉากหลังของชีวิตที่ยุ่งอยู่เสมอ
